Koniec projektu – udało się wszystko.
Szanowni moi sympatycy i znajomi.
Z wielką radością i satysfakcją informuję, iż projekt warsztatu ,,SCENA POKOLEŃ” jaki realizowaliśmy w teatrze MOSTOWNIA, został zakończony. Dla przypomnienia projekt ten został laureatem w XVIII edycji ogólnopolskiego Konkursu ,,POKOLENIA W AKCJI” realizowanego przez Towarzystwo Inicjatyw Twórczych ,,ę” ze środków Polsko – Amerykańskiej Fundacji Wolności, ale.
Premiera odbyła się 16 maja 2026 r, a swoją obecnością zaszczyciła nas Małgorzata Stanowska z Warszawy, będąca koordynatorką tego konkursu. Nasze warsztaty zakończone przedstawieniem, które nazwaliśmy SCENA POKOLEŃ, realizowało 25 osób z dwóch pokoleń. Idea łączenia pokoleń została zrealizowana w sposób bardzo nietypowy. Treść przestawienia powstała na podstawie propozycji każdego uczestnika, którzy wybrali fragmenty czyjeś poezji, prozy lub własnej twórczości, a im bliskie z różnych względów. Na tej bazie reżyserka Agnieszka Grewling-Sztolc opracowała scenariusz. Na pierwszym czytaniu każdy sam decydował jakie fragmenty chce deklamować i zagrać. Do tego jedna z uczestniczek Barbara Wyka napisała dwie piosenki. Trzecią piosenkę zaśpiewały dwie Ukrainki – typowa dumka o miłości. Ich śpiew był przyjęty z wielką sympatia i nagrodzony oklaskami. Przez prawie pięć miesięcy spotykaliśmy się co tydzień w czwartek. To był ogrom pracy i wielkie zaangażowanie wszystkich uczestników realizacji projektu.
Z tym większą satysfakcją patrzyłem na ten niesamowity końcowy wynik warsztatów, wprost zaskakujący wszystkich. Powstał bowiem zespół teatru, z ludzi, którzy wcześniej się nie znali. Nie znali zasad jakie obowiązują na scenie i poruszania się na niej. Reżyserka Agnieszka na czterech pierwszych spotkaniach uczyła podstaw ruchu scenicznego i deklamacji. Po ogólnym zaaprobowaniu scenariusza, od początku stycznia zaczęły się warsztatowe próby sceniczne. Ciekawością okazała się propozycja aby część akcji i relacji pomiędzy aktorami, odbywała się na widowni, ale z akcją i dialogami w powiązaniu z akcją na scenie. Następowała zamiana miejsc aktorów, co nadało naszemu przedstawieniu odpowiednią dynamikę. Te nietypowe rozwiązanie został przyjęte przez aktorów z aplauzem. Prób odbyło się wiele, zmian i korekt także było sporo.
Dużą niepodzianą dla mnie było angażowanie się w końcowy układ sceniczny i ruch aktorski, uczestników warsztatu, które reżyserka przeważnie aprobowała lub tylko lekko korygowała. Jednak ta ciężka praca opłaciła się. Przedstawienie doceniła publiczność, która wypełniła salę, ale także bardzo wysoko oceniła końcowy rezultat, nasz gość z Warszawy Małgorzata Stanowska. Na koniec po długo trwających brawach podsumowywała swoje wrażenie. Może nie dokładnie zacytuje wypowiedź, ale sens był jednoznaczny. ,,Z wielką ciekawością jechałam na to dzisiejsze spotkanie z wami, bo sam projekt był ambitny i ciekawa byłam jak sobie poradzicie z jego wykonaniem. Okazało, się, że dzisiejsza realizacja potwierdziła, iż wygrana konkursu, nie była przypadkowa. Moje oczekiwania okazały się skromniejsze od tego co zobaczyłam. Osiągnęliście wielki sukces. Jestem tym wspaniałym przedstawieniem bardzo miło i mocno zaskoczona”. Doceniła naszą pracę wszystkich i każdego z osobna. To dla nas wielka radość. Tym bardziej, że przywiozła i wręczyła nam Liderom Projektu Dyplomy Podziękowania. Uroczyste takie uznanie dla Pauliny Przydatek – Liderki młodego pokolenia Z, która włożyła ogrom pracy organizacyjnej i administracyjnej, a także rozliczania się z przyznanej dotacji. Ja także otrzymałem dyplom podziękowania jako Liderowi z pokolenia Seniorów, pomysłodawcy i docenienia mojego wkładu w realizację całości. Aplauz wszystkich wykonawców dla naszej dwójki był dodatkową wielką nagrodą.
Jest jeszcze jedna ważna sprawa. Otóż przez cały czas naszej pracy wszyscy się doskonale bawili i coraz bardziej wzajemnie lubili.
Na koniec przekaże jeszcze dwie bardzo przyjemne informacje.
1. W niedzielę 17 maja 2026 nasze przedstawie zostało powtórzone, także przy pełnej sali. Tym razem wykonanie naszego przedstawieni było jeszcze lepsze, bo już nie było tej pierwotnej tremy, która była nowością dla naszych aktorów.
2. Członkowie naszego teatru przychodzili do mnie i pytali się kiedy będziemy realizowali nowy projekt i jaki on będzie. Miłe, że powstała bardzo lubiąca się wzajemnie oraz szanująca grupa osób w myśl jaka nam przyświecała na początku. ,,Łączymy pokolenia w akcji”.
3. Nasze przedstawienie nie umrze i zniknie. Będziemy je prezentowali jeszcze w wielu miejscach, bo już mamy zgłoszenia, ale jeszcze za wcześnie o tym mówić. a na pewno napiszę także.
Do tego opisy załączam kilka zdjęć, które choć trochę pokażą atmosferę i radość obu stron wykonawców i widzów.
